جامعه امیدوار دارای سرمایه اجتماعی بالاتر
ابوالقاسم محمدی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با بیان اینکه امید اجتماعی یعنی باور عمومیِ افراد یک جامعه به اینکه «فردا میتواند بهتر از امروز باشد» و این بهترشدن فقط یک آرزوی شخصی نیست؛ گفت: بلکه نتیجه قابلتصورِ همکاری جمعی، کارآمدی نهادها، و امکان اثرگذاری شهروندان است.
بیشتر بخوانید
وی افزود: وقتی امید اجتماعی بالا باشد، مردم احساس میکنند تلاششان دیده میشود، مسیرهای قانونی و مدنی برای حل مسئله وجود دارد و آینده قابل برنامهریزی است.
مدرس دانشگاه پیام نور تصریح کرد: در مقابل، افت امید اجتماعی معمولاً با حس بنبست، بیمعنایی، و کاهش انگیزه برای مشارکت همراه میشود.
وی با تاکید بر اینکه ارتباط امید اجتماعی با سلامت روان، مستقیم و چندلایه است، ادامه داد: امید مثل یک «منبع روانی» عمل میکند که در شرایط فشار اقتصادی، بحرانهای خانوادگی، یا تجربه ناکامیهای فردی، از شدت اضطراب و افسردگی کم میکند.
محمدی اضافه کرد: فردی که به بهبود امکانپذیر باور دارد، مشکلات را «موقتی و قابل حل» میبیند، کمتر دچار درماندگی آموختهشده میشود و راحتتر به راهحلها فکر میکند.
وی با اشاره به اینکه این نگاه، تابآوری را بالا میبرد و احتمال رفتارهای پرخطر مثل مصرف مواد، خشونت، یا کنارهگیری اجتماعی را کاهش میدهد، عنوان کرد:
امید اجتماعی همچنین «سپر روانی» است چون شبکههای حمایتی را فعال میکند.
مدرس دانشگاه پیام نور عنوان کرد: در جامعه امیدوار، همیاری محلی، اعتماد بین افراد، و سرمایه اجتماعی بیشتر است؛ افراد زودتر کمک میگیرند و زودتر کمک میکنند. همین حس تعلق و حمایت، یکی از قویترین محافظها در برابر تنهایی مزمن و فرسودگی روانی است.
وی اظهار داشت: برعکس، وقتی امید جمعی افت میکند، بیاعتمادی افزایش مییابد، افراد از هم فاصله میگیرند و مشکلات روانی پنهانتر و مزمنتر میشود.
محمدی با تاکید بر اینکه تقویت امید اجتماعی فقط با شعار ممکن نیست؛ به تجربههای واقعیِ «اثرگذاری» نیاز دارد، ادامه داد: دسترسی عادلانهتر به فرصتها، شفافیت در تصمیمگیری، کاهش تبعیض، امکان گفتوگو و مشارکت، و روایتهای رسانهای که علاوه بر نقد، راهحل و نمونههای موفق را هم نشان دهند.
وی مطرح کرد: چنین امیدی، سلامت روان را نه با انکار مشکل، بلکه با قابلتحمل و قابلحل کردن آینده، محافظت میکند.
انتهای خبر/